การปูกระเบื้องมี 2 วิธีที่นิยมใช้กัน

1. ปูกระเบื้องด้วยปูนทราย (ปูขุยหนู)

2. ปูกระเบื้องด้วยปูนกาว

ตัวกระเบื้องถูกออกแบบมาให้ผิวด้านล่างเป็นร่อง ๆ หรือเป็นลายตาราง ๆ

เป็นการเพิ่มพื้นที่ผิวในการยึดเกาะกับปูนทรายหรือปูนกาว

เมื่อปูนซีเมนต์ทำปฏิกิริยากับน้ำ หรือปฏิกิริยาไฮเดรชัน (Hydration)

ผลึกของปูนจะยึดเกาะกับร่องและลายด้านหลังของกระเบื้อง จนแน่นแข็งแรง

อีกฝั่งหนึ่งของปูนทรายหรือปูนกาวที่ติดกับพื้นคอนกรีต

ปูนก็ไหลลงไปในรูพรุนเล็ก ๆ ของพื้นคอนกรีต บวกกับพื้นคอนกรีตที่ขรุขระอยู่แล้ว เมื่อปูนแข็งตัวก็จะยึดเกาะกับพื้นแข็งแรงเช่นกัน

ปูนทรายหรือปูนกาว จึงทำหน้าที่เป็นตัวประสานระหว่างกระเบื้องกับพื้นคอนกรีต ยึดไว้ด้วยกัน

อายุการใช้งานของกระเบื้องก็จะอยู่ได้นานเป็นสิบปี

ปฏิกิริยาไฮเดรชัน ส่วนประกอบสำคัญคือ "น้ำ"

หากตัวกระเบื้องดูดซึมน้ำเร็วเกินไป ปูนซีเมนต์ก็จะไม่มีน้ำพอที่จะทำปฏิกิริยาไฮเดรชันให้สมบูรณ์

บ่อยครั้ง เราจึงเห็นการนำกระเบื้องไปแช่น้ำ ก่อนปู

แต่หากอ้างอิงตามมาตรฐาน ม.สยธ.2101-01-61 ไม่จำเป็นต้องแช่น้ำก่อนทุกครั้ง

โดยมีเงื่อนไขเป็นแนวทางปฏิบัติตามดังนี้
 

1. กระเบื้องเซรามิค กระเบื้องแกรนิตโต้ทั่วไป กระเบื้องดินเผา กระเบื้องโมเสก 
   • ปูด้วยปูนทราย ต้องนำกระเบื้องไปแช่น้ำให้อิ่มตัวก่อน
     เพื่อป้องกันกระเบื้องดูดน้ำจากปูนเร็วเกินไป
   • ปูด้วยปูนกาว ห้ามนำกระเบื้องไปแช่น้ำ
     เพราะตัวปูนกาวมีปริมาณน้ำที่เหมาะสมอยู่แล้ว หากแช่น้ำเพิ่ม ประสิทธิภาพของปูนกาวจะลดลง
      
2. กระเบื้องพอร์ซเลน (Porcelain)
   • เป็นกระเบื้องที่ผ่านการเผาที่อุณหภูมิสูง จนทำให้ส่วนประกอบที่มีดินขาวและแร่ธาตุหลอมละลายปิดรูพรุนทั้งหมด
   • ปูด้วยปูนทราย ไม่แนะนำ เพราะกระเบื้องพอร์ซเลนดูดซึมน้ำน้อยมาก ตัวปูนทรายจึงยึดเกาะกับกระเบื้องได้ไม่ดี
   • ปูด้วยปูนกาว ไม่ต้องแช่น้ำ
      

ข้อมูลอ้างอิง